Blog

GEEN ZIN!

als-het-leven-geen-zin-heeft-dan-maakt-het-maar-zin

Heel de week kijkt ie mij al aan. Een groene collectebus die gevuld wil worden. De week vliegt voorbij en of geen zin en eigenlijk ook nog geen tijd voor gehad. Waarom ben ik hier ooit aan begonnen?

Nou ja, ik aan begonnen…Ooit werd manlief gebeld met de vraag of wij wilden collecteren voor de ZOA. (hulp aan slachtoffers natuurrampen en oorlogsgebieden) Tuurlijk hoor, dat wil mijn vrouw wel doen was het antwoord van hem. Ik hoefde alleen nog maar instemmend te knikken en ik had er een leuke klus bij. Zucht. En tja, je doet het dan toch, want je beaamt ook wel dat het een goed doel is, dat er mensen nodig zijn en dat het ook maar een uurtje of twee kost. En opbellen om te zeggen dat je het toch niet wil doen, dat is dan ook een beetje mijn eer te na. Even nog bedacht ik me dat ik meneer de Stigter maar zelf laat lopen, (met de collectebus dan he) en me zelf er al van overtuigd dat hij het resterende deel maar gaat doen.

Maar ok, in een week waar je enkel tussen de regendruppels door naar buiten kan, tussen avondeten en volgende afspraak in, toch maar snel mijn stoute schoenen aangetrokken. Nu of nooit het moet gebeuren..zin of geen zin.

Nog maar een paar huizen op pad en ondanks de tegenzin toch meteen weer ontdekken hoe veel zinnigs je eigenlijk ontdekt op zo’n route. Vorig jaar was het ook al zo. Je ontmoet de alleraardigste mensen. Kom even in de gang staan. (nee dank u wel hoor, dat is echt niet nodig) Wacht even, ik doe even een lampje voor je aan. Goedenavond ik kom voor de ZOA, nog voor ik uitgepraat ben en mijn standaardriedeltje opzeg wat ZOA is en doet wordt me op een positieve manier de rug toegekeerd om op zoek te gaan naar geld. Jassen worden nageplozen, glaasjes met kleingeld worden leeggehaald, andere gezinsleden worden opgetrommeld om hun portemonnee te trekken. De een doet open met een keukenschort om. Zo die eten laat. Lang gewerkt zeker. Dan dat kleine steegje in, kleine huisjes waar vooral oudere bewoners wonen. Het is tussen 7 en 8 uur ’s avonds. Een kerkklok laat me weten waar ik me bevind in de tijd. Best handig als je mobiel nog op de eettafel ligt en je nooit een horloge draagt.Voordat mensen opendoen, wordt er eerst voorzichtig door lamellen of tussen gordijnen gekeken wie er voor de deur staat. Blijkbaar is zelfs een klein dorpje als de onze niet opgewassen tegen het onveilige gevoel van de boze wereld. Best schokkend om dat te ontdekken. Er verschijnen ook lachen op de gezichten. Oh een collecte..ik kom eraan hoor. Duurt best lang trouwens…Eerst komt men aansloffen, dan gaat slot 1 van de deur af, slot 2 dan ook maar…en dan eindelijk sta ik oog in oog met ze. Ondertussen had ik al drie keer bedacht dat mijn productiviteit niet erg hoog is op deze manier, kunnen ze niet wat opschieten? Wat een les weer in onthaasten, tijd nemen voor de dingen en mee te durven gaan in een ander tempo dan dat van jezelf. Ik krijg er steeds meer goede zin in, ontmoet een leuke jonge vrouw die ook blijkt te collecteren voor de ZOA, maar dan in een andere wijk. Ik ken haar niet, maar in een kort gesprekje herkenning vinden. Jammer dat daarna een andere mevrouw best wel knorrig zegt…u moet echt niet meer zo laat langskomen hoor….hier wonen allemaal oude mensen en die willen ’s avonds geen gebel meer aan hun deur. Jammer dat ze niet even in mijn agenda kan kijken. In de spits van het gezin, is het een bijna immense opgave om rond 19:30 al aan te bellen. Ik vind dat ik er minstens een staand applaus voor moet krijgen, maar ik bijt op mijn tong en bedank haar vriendelijk voor de goede tip! Andere mensen waar een kindje naar mama roept? “waar is dat voor?” “Voor kinderen in de oorlog schat.” Ze kijkt me aan en tegelijk zeggen we bijna…ja helaas het is nog steeds nodig. Eén minuut voor een deur en even samen iets delen. Oorlog is zo zinloos. De deur valt weer in het slot. Ik ga verder in gedachten, al weer richting thuis. Wat een verschil…deur die in t slot valt…verdreven van je thuis!

Geen zin om die collecte te lopen. (vooral dus geen applaus voor mij) Ik had geen zin, maar het heeft wel zin! Voor mezelf, de ander. Elk jaar weer hetzelfde liedje..zin moeten maken voordat ik begin. En ‘t wordt me weer duidelijk..Zin maken heeft echt wel zin.

Ik ga er nog even over denken, maar misschien heb ik toch wel zin om dat laatste deel zelf te lopen. Me laten verrassen wat op m’n collectepad komt. Komt die vent van mij er maar weer genadig van af. Meer zinnigs wil ik er niet over zeggen. Heeft toch geen zin 🙂

Website en hosting: Evidence 2.0